ET IN ARCADIA...ΛΕΓΩ

Αν δεν μπορέσω να το δεις κι εσύ, μοιάζει σα να μη το ‘χω Γ.Ρίτσος, Μονόχορδα

Αναφορικά με την προέλευση του ονόματος της Αρκαδίας υπάρχουν αρκετές εκδοχές. Από αυτές οι επικρατέστερες είναι οι παρακάτω: α) Η πρώτη εκδοχή συνδέεται με τον Αρκαδικό μύθο που αναφέρει ο Παυσανίας στα "Αρκαδικά" και οφείλεται στον Καθηγητή Μιχ. Σακελλαρίου. Κατ' αυτήν, η λέξη Αρκαδία προέρχεται απο τη λέξη άρκτος, αρκούδα. Η ετυμολογία αυτή, εξυπακούει μια τοτεμική λατρεία αρκούδας, όπως και ο Αρκαδικός μύθος που παρουσιάζει τη μητέρα του Αρκάδος ως αρκούδα ή ως μια νύμφη που μεταμορφώθηκε σε αρκούδα. Συμφωνα με αυτόν ο πρώτος κάτοικος και ο πρώτος που κυβέρνησε την Αρκαδία ήταν ο Πελασγός, γιός του οποίου ήταν ο Λυκάων. Ο Λυκάων απέκτησε μια κόρη την Καλλιστώ με την οποία συνδέθηκε ο Δίας. Τους έπιασε όμως η Ήρα η οποία μεταμόρφωσε την Καλλιστώ σε αρκούδα, την οποία όμως στη συνέχεια σκότωσε η Άρτεμις. Για να σώσει το παιδί του που είχε η Καλλιστώ στην κοιλιά της, ο Δίας την μεταμόρφωσε στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου. Από αυτήν το παιδί της πήρε το όνομα Αρκάς....

Υπάρχει άραγε άλλη πατρίδα στη γη, που το χώμα της να 'χει μπολιάσει σε τόσες καινούργιες πατρίδες; Εδώ και 50.000 χρόνια οι Αρκάδες, μια φυλή " πιο παλιά κι απ' το φεγγάρι ", κουβαλάνε την " Αρκαδία τους " παντού πάνω στη γη. Η Αρκαδία που σε ξενιτεύει. Η χώρα που σε γεννά και σε διώχνει μακριά της. Αρχέγονη μήτρα που μέσα από τη γέννα πραγματώνεται. Βραχώδης ξερότοπος, πολύπλοκος σε σώμα και ψυχή, γαλήνιος κι ορμητικός μαζί. Τόπος φανταστικός μα και τόσο πραγματικός. Σε μαθαίνει να οργώνεις και να καλλιεργείς την πέτρα κι απ' αυτή να βγάζεις καρπό. Κι ύστερα σ 'αποχαιρετά. Αγέραστη και σκληροτράχηλη μάνα, αγναντεύει μέσα απ' τους αιώνες τα παιδιά της. Η Αρκαδία σε μαθαίνει πως δεν ανήκει στο χρόνο, ούτε στο χώρο. Είναι ουτοπική και αχρονική. Αιώνια παρουσία. Η Αρκαδία είναι ένα σύμβολο*. Το σύμβολο της ανθρώπινης ψυχής. Μίας ψυχής που έβαλε τον «Δία» της ν 'αγναντεύει από μια κορυφή του Λύκαιου, λουσμένη στο φως. Λένε πως οι άνθρωποι ή κ...

Τη μεταμόρφωση ο Όμηρος την περιγράφει με μια απλότητα που κλονίζει. Η Κίρκη άγγιξε τους συντρόφους με τη μαγική βεργούλα. Νά 'τανε άραγε αυτό η αχνογελό-χαρη κλειτορίδα της; Κι εκείνοι γενήκανε γουρούνια. Ο Οδυσσέας αποκαρτέρησε κάπου. Και πήρε τα βουνά και τα όρη. Ξεκινά να πάει να κάμει ο ίδιος αυτοψία. Να αναγνωρίσει έδαφος και κατάσταση. Τραβάει στο νησί, διασχίζει τους κήπους,περνάει την αύλειο θύρα, μπαίνει στο παλάτι, και βλέπει. Βλέπει και δεν πιστεύει.  Το πρώτο που τού 'ρχεται είναι ν' αρπάξει το καμουτσί, και να γίνει Αίας μαστιγοφόρος σε πρόβατα και μοσχάρια.  Όμως δεν είναι αυτή η επιλογή. Γιατί ο Οδυσσέας είναι έξυπνος. Οπότε ο βασιλιάς της Ιθάκης πραγαλιάζει απότομα,κοιτάει με νόημα τους συντρόφους, και το γυρίζει σε σκοπό αντάμικο. - Ωχού, καρντάσηδες! τι κελεπούρι και θάμασμα είναι τούτο. Ηκαύλα της λειώνει τα χάλκινα κηροπήγια. Και το γέλιο της καταλάμπει τον Όλυμπο. Γελάει και χαίρεται, και το ιερό όρος αστραποβολάει ολάκερο. Από το Λιτόχωρο έω...

Δεν ήταν παρά δύο εραστές...    Που περπατούσαν αργά στην άκρη του δρόμου. Που κρατιόντουσαν απαλά, που μιλούσαν τρυφερά....    Δεν ήταν παρά δύο εραστές που περπατούσαν καθώς τα σύννεφα πύκνωναν, καθώς ο αέρας δυνάμωνε, καθώς τα φύλλα, ξερά, μαζεύονταν στο πλάι τους. Δύο εραστές που περπατούσαν καθώς η βροχή έπεφτε.    Μα η βροχή δε θα μπορούσε ποτέ να τους αγγίξει... Η βροχή δε θα μπορούσε ποτέ να αγγίξει δύο εραστές...    Προχωρούσαν αργά προς το τέλος του δρόμου, εκεί που ο δρόμος έμοιαζε να σβήνει όταν τα δένδρα έμοιαζαν να σμίγουν. Και το φθινόπωρο άνθιζε γύρω τους ξερά κλαδιά.... πηγή:  http://www.b00k.gr/gr/story1.html

Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω. Συμφωνία αρ. 1 (Τάσος Λειβαδίτης)

Ένας έρωτας σφοδρός διαπερνάει το Σύμπαντο. Είναι σαν τον αιθέρα: σκληρότερος από το ατσάλι, μαλακότερος από τον αγέρα. Ανοίγει, διαπερνάει τα πάντα, φεύγει, ξεφεύγει. Νίκος Καζαντζάκης - Ασκητική

Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη... ... Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει. Τάσος Λειβαδίτης - Ποιήματα

Θέλω να ξέρετε ότι δεν περνάει μέρα χωρίς να σας σκέφτομαι. Εσάς, το μάθημα, τα παιδιά, την πατρίδα. Πάνω από όλα την Πατρίδα. Εδώ ανακάλυψα την αγάπη της ζωής μου. Την Ελλάδα. Γιατί όταν σου λείπει κάτι καταλαβαίνεις την αξία του. Όχι ότι δεν είχα καταλάβει πόσο αγαπάω την Ελλάδα, άλλα άλλο πράγμα να το βιώνεις. Όλοι οι Έλληνες εδώ την αγαπάνε την Πατρίδα. Πάντα όταν λένε το όνομα της σταματάνε και συνεχίζουν μετά από λίγο. Αυτό το κλάσμα του δευτερολέπτου στο σταμάτημα του λόγου τους για να επιτρέψουν να αντηχήσει το όνομα μέχρι το βαθύτερο είναι τους, χωρίς να μπερδευτεί με άλλες λέξεις, δεν σημαίνει μόνο νοσταλγία για την Ελλάδα. Αυτό το κλάσμα δευτερολέπτου περικλείει όλη την Ελληνική Ιστορία, όλες τις μνήμες του λαού μας, όλα τα επιτεύγματα και όλη την παράδοση μας. Περικλείει χώμα, νερό, φωτιά και αέρα. Με μία λέξη Ελλάδα. O μαθητής σας

Τώρα είναι νύχτα: τώρα μιλούν καθαρά όλες οι κελαρύζουσες πηγές. Κι είν’ η ψυχή μου μια κελαρύζουσα πηγή. Τώρα είναι νύχτα: τώρα ξυπνούν τα τραγούδια όλων των ερωτευμένων. Κι είν’ η ψυχή μου τραγούδι ερωτευμένου. Νίτσε

Ὁ ἔρωτας, ὄνομα οὐσιαστικόν, πολὺ οὐσιαστικόν, ἑνικοῦ ἀριθμοῦ, γένους οὔτε θηλυκοῦ, οὔτε ἀρσενικοῦ, γένους ἀνυπεράσπιστου.Πληθυντικὸς ἀριθμὸς οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἔρωτες. Ὁ φόβος, ὄνομα οὐσιαστικὸν στὴν ἀρχὴ ἑνικὸς ἀριθμὸς καὶ μετὰ πληθυντικὸς οἱ φόβοι. Οἱ φόβοι γιὰ ὅλα ἀπὸ δῶ καὶ πέρα. Ἡ μνήμη, κύριο ὄνομα τῶν θλίψεων, ἑνικοῦ ἀριθμοῦ μόνον ἑνικοῦ ἀριθμοῦ καὶ ἄκλιτη. Ἡ μνήμη, ἡ μνήμη, ἡ μνήμη. Ἡ νύχτα, Ὄνομα οὐσιαστικόν, Γένους θηλυκοῦ, Ἑνικὸς ἀριθμός. Πληθυντικὸς ἀριθμὸς Οἱ νύχτες. Οἱ νύχτες ἀπὸ δῶ καὶ πέρα. Κ.Δημουλά, ἀπὸ τὰ Ποιήματα, Ἴκαρος 1998

Θυμάσαι τη μέρα που συναντηθήκαμε, όταν  μας τύλιγε το φωτοστέφανο του πνεύματός σου;  Και πλανούνταν γύρω μας οι Άγγελοι του Έρωτα  δοξολογώντας τις πράξεις της ψυχής; Θυμάσαι τα μονοπάτια και τα δάση που περπατούσαμε  μ' ενωμένα τα χέρια, σφιχταγκαλιασμένοι  σα να κρυβόμαστε μέσα στους ίδιους μας τους εαυτούς; Θυμάσαι την ώρα που σ' αποχαιρέτησα  και το αγνό φιλί σου πάνω στα χείλη μου;  Εκείνο το φιλί που με δίδαξε ότι η ένωση  χειλιών ερωτευμένων  φανερώνει ουράνια μυστικά ανέκφραστα απ' τη  γλώσσα.  Χαλίλ Γκιμπράν

Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών είμαστε μες στο δικό μας κόσμο  Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα Κι αυτό που θέλω να σου πω το πιο όμορφο απ' όλα, δε στο 'χω πει ακόμα. Ναζίμ Χικμέτ

"Ω και να γινόταν ό Πόθος μου όλος ένα φιλί νάλθει μια νύχτα να Σε φιλήσει όλη!" Όφις και κρίνο Καζαντζάκης

"...Έλα.Είνε τα Μεγάλα Παναθήναια της αγάπης μου απόψε. Έλα να γεμίσομε τις καρδιές μας, σαν τα ποτήρια τα Παναθηναϊκά από το άδολο κρασί του ιδανικου και θα λάμψουνε τα μάτια μας από το μεθύσι της ζωής και τα χείλη μας θα γεμίσουνε φιλιά.Κι έλα να ψάλομε μαζί από τον Βράχο τούτον την ωμορφιά του Απόλλωνα και τον κισσό του Διονύσου και το μέτωπο το ευρύ της Αθηνάς και την αιώνια νηότη της ήβης και τα κόκκινα χείλη της Αφροδίτης τα αιωνίως φιλούμενα και αιωνίως διψασμένα..." Όφις και κρίνο Καζαντζάκης

"...Εμάδησα τα κρίνα και ζήτησα τα χείλη της. Θέλω την κοινωνία του κορμιού σου απόψε. Το άδυτο και άγιο βήμα της σάρκας σου ποθώ. Λειτουργός του αληθινού Θεού θα προσφέρω θυσία απόψε και θα 'ναι ναός το σώμα σου και ύμνοι τα παραληρήματα μας κι έκσταση θρησκευτική και υπερκόσμια η κομάρα μετά την ηδονή μας. Θα μεταλάβω όλων σου των κινημάτων και όλων των μυστηρίων του κορμιού σου. Και όταν εξαντλημένη γύρεις μές στα λευκά σεντόνια και αποκάμουνε τα μπράτσα σου να σφίγγουν θαλθώ να γονατίσω μπροστά σου, ώ αγία τράπεζα της ηδονής - και θα σμίξω τα χέρια μου και θα προσευχηθώ. Και θ' ανοίξω έπειτα τα μάτια σου και θα διαβάσω μέσα εκει στα γαλανά των βάθη το μυστήριο που μου κρύβεις..." Όφις και κρίνο Καζαντζάκης

"Είσαι η μόνη γυναίκα που εγέμισε την ψυχή μου. Όταν περνάς σιγά, σιγά, το χέρι Σου απάνω στα μαλλιά μου κόσμοι απόκρυφοι ανοίγονται μέσα μου και μια άνθιση μυστική κρίνων και ρόδων και κισσών ανθεί και πλέκεται γύρω στους στοχασμούς μου. Μου έρχεται να σκύβω και να σκορπώ στο διάβα Σου στέφανα και ρόδα και πολύξερους πόθους κι αγάπης μυστικά. Όταν η ανάμνησή Σου ανατέλλει και ροδίζει την ψυχή μου, Σε βλέπω μέσα από τα δάση των επιθυμιών μου κι από τις οροσειρές των παθών μου, μέσα από τα φυλλώματα τα πυκνά των πόθων μου να προβαίνεις λιγερή κι αμίλητη και με περίσσια χάρη και τα όνειρά μου στρώνονται και γονατίζουν χάμαι και Σε κυττάζουν. Διάβαίνεις σαν φως απάνω από την ψυχή μου. Και όλες μου οι αισθήσεις σμίγουν τα χέρια των σιγά, σιγά, στο διάβα Σου για να προσευχηθούν." Όφις και κρίνο Καζαντζάκης

Σε έκανα βασιλικό και σ'έβαλα στο αυτί μου...

Μη μ' αφήσεις να χάσω αυτό το θαύμα των αγαλμάτινων ματιών σου, ούτε τον τόνο που τη νύχτα ακουμπάει στο μάγουλο μου το μοναχικό ρόδο της αναπνοής σου. Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Σ: Σ’αγαπώ Ε: Σ’αγαπώ Σ: Μου αρέσει που δεν απάντησες και εγώ. Ε: Γιατί όμως; Σ: Δεν ξέρω, απλά μου αρέσει. Ε: Αναρωτήθηκες ποτέ; Σ: Νομίζω θα χάσω τον εαυτό μου απόψε. Ε: Γιατί το λες αυτό; Σ: Η νύχτα είναι μπροστά μας και ήδη έχω πει πολλά. Ε: Δεν λες πολλά συνήθως; Σ: Συνήθως δεν λέω τίποτα. Ε: Νομίζω θα διαφωνήσω. Σ: Νομίζω το όνομα μου λέει πολλά. Ε: Μόλις με επιβεβαίωσες. Σ: Μου αρέσει όταν στο κάνω αυτό. Άλλωστε είσαι αρκετά εγωιστής. Ε: Όχι απλά αρκετά. Απόλυτα. Σ: Που το πας; Ε: Εκεί που είναι. Σ: Που είναι; Ε: Μέσα σου. Σ: Δηλαδή; Ε: Η ύπαρξη μου απαιτεί δυο μέρη πάντοτε. Δυο μέρη που όταν συνυπάρχουν δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Μόνο το εγώ τους, που γίνεται εμείς, που γίνεται εγώ ενικού αριθμού. Ένα και το αυτό. Σ: Είπες ότι είναι μέσα μου. Ε: Το είπα. Σ: Εξήγησε μου λοιπόν. Ε: Όταν τα δυο εγώ γίνουν ένα εγώ ενικού αριθμού, πραγματώνονται. Είναι σε μια κατάσταση απόλυτου συντονισμού με την ύπαρξη τους. Ισορροπούν και ηρεμούν....

Έχουμε δυο μάτια για να παρατηρούμε πιο πολλά πράγματα...  Έχουμε δυο αυτιά για να μπορούμε να ακούμε πιο πολλούς ήχους... Έχουμε δυο ρουθούνια για να μπορούμε να οσφραινόμαστε πιο πολλές μυρωδιές... Έχουμε δυο πόδια για να φτάνουμε πιο γρήγορα εκεί που αγαπάμε... Τα κενά ανάμεσα στα δάχτυλα του χεριού μας έχουν δημιουργηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να εφαρμόζει ακριβώς ένα άλλο χέρι...  Το μήκος των χεριών μας είναι τόσο ώστε να φτάνει να αγκαλιάσει έναν άλλον άνθρωπο... Το μήκος της γλώσσας μας είναι τόσο ώστε να μπορεί να παίζει με μια άλλη... Άνθρωποι! Παρατηρείστε... ακούστε... μυρίστε... τρέξτε... πιαστείτε... αγκαλιαστείτε... φιληθείτε... Είμαστε φτιαγμένοι για αυτά τα πράγματα...

“Κανείς δεν μένει στα λιγότερα όταν μπορεί να έχει περισσότερα” . Είναι το συμπέρασμα που μας κοινοποιεί η πρόσφατη διαφημιστική καμπάνια της εταιρείας Cosmote. Και η αλήθεια είναι ότι ποιος δεν θα ήθελε περισσότερα; Ποιος ανάμεσα σε αυτό το δίλλημα θα διάλεγε τα λιγότερα; Η τελευταία διαφήμιση της εταιρείας έχει γίνει πασίγνωστη για την ατάκα “Ομορφάντρα μου!” του ηθοποιού που πρωταγωνιστεί, Μανώλη Μαυροματάκη (η οποία να τονίσουμε εδώ ότι ήταν δική του έμπνευση και όχι της διαφημιστικής εταιρείας). Η άλλη ατάκα που ακούγεται στην εν λόγω διαφήμιση είναι “την μάνα μου και τον πατέρα μου”. Είναι μια γνωστή ατάκα η οποία σαρώνει αυτήν την στιγμή ανάμεσα στις παρέες. Το ασυγκράτητο ελληνικό δαιμόνιο την πήρε και την προσάρμοσε στα μέτρα του κάθε ένα συνδυάζοντας την με τα βιώματα και τις ανησυχίες του. Στην εν λόγω διαφήμιση ακούγεται και μια ακόμα ατάκα ίσως η πιο παρεξηγημένη και η πιο ξεχασμένη μιας και ανήκει στον ηττημένο της υπόθεσης. Είναι ο τίτλος του εν λόγω άρθρου. “Αλλοιώνει...

Πως να είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη, όταν ο άντρας επιμένει να της φέρεται σαν να ήταν ένας απόλυτα φυσιολογικός άνθρωπος; Όσκαρ Ουάιλντ Εισαγωγή Ο Oscar Fingal O'Flahertie Wills Wilde, Ιρλανδός ποιητής και συγγραφέας, αμφιφυλόφιλος και ερωτόφιλος, κλασικό παράδειγμα του αισθητισμού και οπαδός του ηδονισμού. Άριστος μαθητής, αριστούχος φοιτητής. Ένας άνθρωπος που διάλεξε τον δρόμο του κόντρα στο κατεστημένο. Ένα κατεστημένο το οποίο ήταν από τα πλέον πουριτανικά και σκληροπυρηνικά. Η Βικτωριανή Αγγλία. Σε μια τέτοια εποχή και σε έναν τέτοιο χώρο, ο Wilde δεν φοβήθηκε να τα βάλει με όλους και με όλα. Ακόμα και με τον ίδιο του τον πατέρα ο οποίος τον μήνυσε για σοδομισμό. Στην απολογία του στο δικαστήριο έβγαλε έναν λόγο υπέρ του ανωνύμου έρωτος: "The love that dare not speak its name" που ενίσχυσε τις υποψίες εναντίον του και έτσι πλήρωσε αυτήν του την πράξη με 2 χρόνια φυλακή. Πρώτα και πριν από όλα όμως, ο Wilde τα έβαλε με τον εαυτό του και αφού έληξε αυτή η μάχη ...

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν άνθρωποι που ακούν ακριβώς την αντίθετη διαταγή όταν πλησιάζει ένας μεγάλος πόνος: ποτέ άλλοτε δε δείχνουν πιο περήφανοι, πιο φιλοπόλεμοι και πιο ευτυχισμένοι, ναι, ο ίδιος ο πόνος τούς χαρίζει τις μεγαλύτερες στιγμές τους! Αυτοί είναι οι ηρωικοί άνθρωποι, οι μεγάλοι προμηθευτές πόνου της ανθρωπότητας: αυτοί οι λίγοι ή σπάνιοι άνθρωποι που χρειάζονται την ίδια απολογία που χρειάζεται γενικά και ο ίδιος ο πόνος – και πράγματι! δεν πρέπει να τους την αρνηθούμε! Είναι οι πρωταρχικές δυνάμεις διατήρησης και ανάπτυξης του είδους, έστω και μόνον επειδή αντιστέκονται στο βόλεμα και δεν κρύβουν ότι αποστρέφονται αυτό το είδος ευτυχίας. (Τέταρτο βιβλίο, 318) Friedrich Wilhelm Nietzsche Ο πόνος. Αυτό το συναίσθημα της αυτοκαταστροφής, της δυστυχίας, της αυτομαστίγωσης, της παραίτησης αλλά και της δημιουργίας, της έμπνευσης, της ανέλιξης. Εξαρτάται το τι θα επιλέξουμε. Όπως όλα στην ζωή. Όλα είναι επιλογές. Η όχι; Ακόμα ένα δίλημμα που προκύπτει. Όλο διλήμματα προ...