ET IN ARCADIA...ΛΕΓΩ

Σ: Σ’αγαπώ Ε: Σ’αγαπώ Σ: Μου αρέσει που δεν απάντησες και εγώ. Ε: Γιατί όμως; Σ: Δεν ξέρω, απλά μου αρέσει. Ε: Αναρωτήθηκες ποτέ; Σ: Νομίζω θα χάσω τον εαυτό μου απόψε. Ε: Γιατί το λες αυτό; Σ: Η νύχτα είναι μπροστά μας και ήδη έχω πει πολλά. Ε: Δεν λες πολλά συνήθως; Σ: Συνήθως δεν λέω τίποτα. Ε: Νομίζω θα διαφωνήσω. Σ: Νομίζω το όνομα μου λέει πολλά. Ε: Μόλις με επιβεβαίωσες. Σ: Μου αρέσει όταν στο κάνω αυτό. Άλλωστε είσαι αρκετά εγωιστής. Ε: Όχι απλά αρκετά. Απόλυτα. Σ: Που το πας; Ε: Εκεί που είναι. Σ: Που είναι; Ε: Μέσα σου. Σ: Δηλαδή; Ε: Η ύπαρξη μου απαιτεί δυο μέρη πάντοτε. Δυο μέρη που όταν συνυπάρχουν δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Μόνο το εγώ τους, που γίνεται εμείς, που γίνεται εγώ ενικού αριθμού. Ένα και το αυτό. Σ: Είπες ότι είναι μέσα μου. Ε: Το είπα. Σ: Εξήγησε μου λοιπόν. Ε: Όταν τα δυο εγώ γίνουν ένα εγώ ενικού αριθμού, πραγματώνονται. Είναι σε μια κατάσταση απόλυτου συντονισμού με την ύπαρξη τους. Ισορροπούν και ηρεμούν....

Έχουμε δυο μάτια για να παρατηρούμε πιο πολλά πράγματα...  Έχουμε δυο αυτιά για να μπορούμε να ακούμε πιο πολλούς ήχους... Έχουμε δυο ρουθούνια για να μπορούμε να οσφραινόμαστε πιο πολλές μυρωδιές... Έχουμε δυο πόδια για να φτάνουμε πιο γρήγορα εκεί που αγαπάμε... Τα κενά ανάμεσα στα δάχτυλα του χεριού μας έχουν δημιουργηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να εφαρμόζει ακριβώς ένα άλλο χέρι...  Το μήκος των χεριών μας είναι τόσο ώστε να φτάνει να αγκαλιάσει έναν άλλον άνθρωπο... Το μήκος της γλώσσας μας είναι τόσο ώστε να μπορεί να παίζει με μια άλλη... Άνθρωποι! Παρατηρείστε... ακούστε... μυρίστε... τρέξτε... πιαστείτε... αγκαλιαστείτε... φιληθείτε... Είμαστε φτιαγμένοι για αυτά τα πράγματα...

“Κανείς δεν μένει στα λιγότερα όταν μπορεί να έχει περισσότερα” . Είναι το συμπέρασμα που μας κοινοποιεί η πρόσφατη διαφημιστική καμπάνια της εταιρείας Cosmote. Και η αλήθεια είναι ότι ποιος δεν θα ήθελε περισσότερα; Ποιος ανάμεσα σε αυτό το δίλλημα θα διάλεγε τα λιγότερα; Η τελευταία διαφήμιση της εταιρείας έχει γίνει πασίγνωστη για την ατάκα “Ομορφάντρα μου!” του ηθοποιού που πρωταγωνιστεί, Μανώλη Μαυροματάκη (η οποία να τονίσουμε εδώ ότι ήταν δική του έμπνευση και όχι της διαφημιστικής εταιρείας). Η άλλη ατάκα που ακούγεται στην εν λόγω διαφήμιση είναι “την μάνα μου και τον πατέρα μου”. Είναι μια γνωστή ατάκα η οποία σαρώνει αυτήν την στιγμή ανάμεσα στις παρέες. Το ασυγκράτητο ελληνικό δαιμόνιο την πήρε και την προσάρμοσε στα μέτρα του κάθε ένα συνδυάζοντας την με τα βιώματα και τις ανησυχίες του. Στην εν λόγω διαφήμιση ακούγεται και μια ακόμα ατάκα ίσως η πιο παρεξηγημένη και η πιο ξεχασμένη μιας και ανήκει στον ηττημένο της υπόθεσης. Είναι ο τίτλος του εν λόγω άρθρου. “Αλλοιώνει...

Πως να είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη, όταν ο άντρας επιμένει να της φέρεται σαν να ήταν ένας απόλυτα φυσιολογικός άνθρωπος; Όσκαρ Ουάιλντ Εισαγωγή Ο Oscar Fingal O'Flahertie Wills Wilde, Ιρλανδός ποιητής και συγγραφέας, αμφιφυλόφιλος και ερωτόφιλος, κλασικό παράδειγμα του αισθητισμού και οπαδός του ηδονισμού. Άριστος μαθητής, αριστούχος φοιτητής. Ένας άνθρωπος που διάλεξε τον δρόμο του κόντρα στο κατεστημένο. Ένα κατεστημένο το οποίο ήταν από τα πλέον πουριτανικά και σκληροπυρηνικά. Η Βικτωριανή Αγγλία. Σε μια τέτοια εποχή και σε έναν τέτοιο χώρο, ο Wilde δεν φοβήθηκε να τα βάλει με όλους και με όλα. Ακόμα και με τον ίδιο του τον πατέρα ο οποίος τον μήνυσε για σοδομισμό. Στην απολογία του στο δικαστήριο έβγαλε έναν λόγο υπέρ του ανωνύμου έρωτος: "The love that dare not speak its name" που ενίσχυσε τις υποψίες εναντίον του και έτσι πλήρωσε αυτήν του την πράξη με 2 χρόνια φυλακή. Πρώτα και πριν από όλα όμως, ο Wilde τα έβαλε με τον εαυτό του και αφού έληξε αυτή η μάχη ...

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν άνθρωποι που ακούν ακριβώς την αντίθετη διαταγή όταν πλησιάζει ένας μεγάλος πόνος: ποτέ άλλοτε δε δείχνουν πιο περήφανοι, πιο φιλοπόλεμοι και πιο ευτυχισμένοι, ναι, ο ίδιος ο πόνος τούς χαρίζει τις μεγαλύτερες στιγμές τους! Αυτοί είναι οι ηρωικοί άνθρωποι, οι μεγάλοι προμηθευτές πόνου της ανθρωπότητας: αυτοί οι λίγοι ή σπάνιοι άνθρωποι που χρειάζονται την ίδια απολογία που χρειάζεται γενικά και ο ίδιος ο πόνος – και πράγματι! δεν πρέπει να τους την αρνηθούμε! Είναι οι πρωταρχικές δυνάμεις διατήρησης και ανάπτυξης του είδους, έστω και μόνον επειδή αντιστέκονται στο βόλεμα και δεν κρύβουν ότι αποστρέφονται αυτό το είδος ευτυχίας. (Τέταρτο βιβλίο, 318) Friedrich Wilhelm Nietzsche Ο πόνος. Αυτό το συναίσθημα της αυτοκαταστροφής, της δυστυχίας, της αυτομαστίγωσης, της παραίτησης αλλά και της δημιουργίας, της έμπνευσης, της ανέλιξης. Εξαρτάται το τι θα επιλέξουμε. Όπως όλα στην ζωή. Όλα είναι επιλογές. Η όχι; Ακόμα ένα δίλημμα που προκύπτει. Όλο διλήμματα προ...