ET IN ARCADIA...ΛΕΓΩ

Αναφορικά με την προέλευση του ονόματος της Αρκαδίας υπάρχουν αρκετές εκδοχές. Από αυτές οι επικρατέστερες είναι οι παρακάτω: α) Η πρώτη εκδοχή συνδέεται με τον Αρκαδικό μύθο που αναφέρει ο Παυσανίας στα "Αρκαδικά" και οφείλεται στον Καθηγητή Μιχ. Σακελλαρίου. Κατ' αυτήν, η λέξη Αρκαδία προέρχεται απο τη λέξη άρκτος, αρκούδα. Η ετυμολογία αυτή, εξυπακούει μια τοτεμική λατρεία αρκούδας, όπως και ο Αρκαδικός μύθος που παρουσιάζει τη μητέρα του Αρκάδος ως αρκούδα ή ως μια νύμφη που μεταμορφώθηκε σε αρκούδα. Συμφωνα με αυτόν ο πρώτος κάτοικος και ο πρώτος που κυβέρνησε την Αρκαδία ήταν ο Πελασγός, γιός του οποίου ήταν ο Λυκάων. Ο Λυκάων απέκτησε μια κόρη την Καλλιστώ με την οποία συνδέθηκε ο Δίας. Τους έπιασε όμως η Ήρα η οποία μεταμόρφωσε την Καλλιστώ σε αρκούδα, την οποία όμως στη συνέχεια σκότωσε η Άρτεμις. Για να σώσει το παιδί του που είχε η Καλλιστώ στην κοιλιά της, ο Δίας την μεταμόρφωσε στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου. Από αυτήν το παιδί της πήρε το όνομα Αρκάς....

Υπάρχει άραγε άλλη πατρίδα στη γη, που το χώμα της να 'χει μπολιάσει σε τόσες καινούργιες πατρίδες; Εδώ και 50.000 χρόνια οι Αρκάδες, μια φυλή " πιο παλιά κι απ' το φεγγάρι ", κουβαλάνε την " Αρκαδία τους " παντού πάνω στη γη. Η Αρκαδία που σε ξενιτεύει. Η χώρα που σε γεννά και σε διώχνει μακριά της. Αρχέγονη μήτρα που μέσα από τη γέννα πραγματώνεται. Βραχώδης ξερότοπος, πολύπλοκος σε σώμα και ψυχή, γαλήνιος κι ορμητικός μαζί. Τόπος φανταστικός μα και τόσο πραγματικός. Σε μαθαίνει να οργώνεις και να καλλιεργείς την πέτρα κι απ' αυτή να βγάζεις καρπό. Κι ύστερα σ 'αποχαιρετά. Αγέραστη και σκληροτράχηλη μάνα, αγναντεύει μέσα απ' τους αιώνες τα παιδιά της. Η Αρκαδία σε μαθαίνει πως δεν ανήκει στο χρόνο, ούτε στο χώρο. Είναι ουτοπική και αχρονική. Αιώνια παρουσία. Η Αρκαδία είναι ένα σύμβολο*. Το σύμβολο της ανθρώπινης ψυχής. Μίας ψυχής που έβαλε τον «Δία» της ν 'αγναντεύει από μια κορυφή του Λύκαιου, λουσμένη στο φως. Λένε πως οι άνθρωποι ή κ...

Τη μεταμόρφωση ο Όμηρος την περιγράφει με μια απλότητα που κλονίζει. Η Κίρκη άγγιξε τους συντρόφους με τη μαγική βεργούλα. Νά 'τανε άραγε αυτό η αχνογελό-χαρη κλειτορίδα της; Κι εκείνοι γενήκανε γουρούνια. Ο Οδυσσέας αποκαρτέρησε κάπου. Και πήρε τα βουνά και τα όρη. Ξεκινά να πάει να κάμει ο ίδιος αυτοψία. Να αναγνωρίσει έδαφος και κατάσταση. Τραβάει στο νησί, διασχίζει τους κήπους,περνάει την αύλειο θύρα, μπαίνει στο παλάτι, και βλέπει. Βλέπει και δεν πιστεύει.  Το πρώτο που τού 'ρχεται είναι ν' αρπάξει το καμουτσί, και να γίνει Αίας μαστιγοφόρος σε πρόβατα και μοσχάρια.  Όμως δεν είναι αυτή η επιλογή. Γιατί ο Οδυσσέας είναι έξυπνος. Οπότε ο βασιλιάς της Ιθάκης πραγαλιάζει απότομα,κοιτάει με νόημα τους συντρόφους, και το γυρίζει σε σκοπό αντάμικο. - Ωχού, καρντάσηδες! τι κελεπούρι και θάμασμα είναι τούτο. Ηκαύλα της λειώνει τα χάλκινα κηροπήγια. Και το γέλιο της καταλάμπει τον Όλυμπο. Γελάει και χαίρεται, και το ιερό όρος αστραποβολάει ολάκερο. Από το Λιτόχωρο έω...

Δεν ήταν παρά δύο εραστές...    Που περπατούσαν αργά στην άκρη του δρόμου. Που κρατιόντουσαν απαλά, που μιλούσαν τρυφερά....    Δεν ήταν παρά δύο εραστές που περπατούσαν καθώς τα σύννεφα πύκνωναν, καθώς ο αέρας δυνάμωνε, καθώς τα φύλλα, ξερά, μαζεύονταν στο πλάι τους. Δύο εραστές που περπατούσαν καθώς η βροχή έπεφτε.    Μα η βροχή δε θα μπορούσε ποτέ να τους αγγίξει... Η βροχή δε θα μπορούσε ποτέ να αγγίξει δύο εραστές...    Προχωρούσαν αργά προς το τέλος του δρόμου, εκεί που ο δρόμος έμοιαζε να σβήνει όταν τα δένδρα έμοιαζαν να σμίγουν. Και το φθινόπωρο άνθιζε γύρω τους ξερά κλαδιά.... πηγή:  http://www.b00k.gr/gr/story1.html