ET IN ARCADIA...ΛΕΓΩ

Θέλω να ξέρετε ότι δεν περνάει μέρα χωρίς να σας σκέφτομαι. Εσάς, το μάθημα, τα παιδιά, την πατρίδα. Πάνω από όλα την Πατρίδα. Εδώ ανακάλυψα την αγάπη της ζωής μου. Την Ελλάδα. Γιατί όταν σου λείπει κάτι καταλαβαίνεις την αξία του. Όχι ότι δεν είχα καταλάβει πόσο αγαπάω την Ελλάδα, άλλα άλλο πράγμα να το βιώνεις. Όλοι οι Έλληνες εδώ την αγαπάνε την Πατρίδα. Πάντα όταν λένε το όνομα της σταματάνε και συνεχίζουν μετά από λίγο. Αυτό το κλάσμα του δευτερολέπτου στο σταμάτημα του λόγου τους για να επιτρέψουν να αντηχήσει το όνομα μέχρι το βαθύτερο είναι τους, χωρίς να μπερδευτεί με άλλες λέξεις, δεν σημαίνει μόνο νοσταλγία για την Ελλάδα. Αυτό το κλάσμα δευτερολέπτου περικλείει όλη την Ελληνική Ιστορία, όλες τις μνήμες του λαού μας, όλα τα επιτεύγματα και όλη την παράδοση μας. Περικλείει χώμα, νερό, φωτιά και αέρα. Με μία λέξη Ελλάδα. O μαθητής σας

Τώρα είναι νύχτα: τώρα μιλούν καθαρά όλες οι κελαρύζουσες πηγές. Κι είν’ η ψυχή μου μια κελαρύζουσα πηγή. Τώρα είναι νύχτα: τώρα ξυπνούν τα τραγούδια όλων των ερωτευμένων. Κι είν’ η ψυχή μου τραγούδι ερωτευμένου. Νίτσε

Ὁ ἔρωτας, ὄνομα οὐσιαστικόν, πολὺ οὐσιαστικόν, ἑνικοῦ ἀριθμοῦ, γένους οὔτε θηλυκοῦ, οὔτε ἀρσενικοῦ, γένους ἀνυπεράσπιστου.Πληθυντικὸς ἀριθμὸς οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἔρωτες. Ὁ φόβος, ὄνομα οὐσιαστικὸν στὴν ἀρχὴ ἑνικὸς ἀριθμὸς καὶ μετὰ πληθυντικὸς οἱ φόβοι. Οἱ φόβοι γιὰ ὅλα ἀπὸ δῶ καὶ πέρα. Ἡ μνήμη, κύριο ὄνομα τῶν θλίψεων, ἑνικοῦ ἀριθμοῦ μόνον ἑνικοῦ ἀριθμοῦ καὶ ἄκλιτη. Ἡ μνήμη, ἡ μνήμη, ἡ μνήμη. Ἡ νύχτα, Ὄνομα οὐσιαστικόν, Γένους θηλυκοῦ, Ἑνικὸς ἀριθμός. Πληθυντικὸς ἀριθμὸς Οἱ νύχτες. Οἱ νύχτες ἀπὸ δῶ καὶ πέρα. Κ.Δημουλά, ἀπὸ τὰ Ποιήματα, Ἴκαρος 1998

Θυμάσαι τη μέρα που συναντηθήκαμε, όταν  μας τύλιγε το φωτοστέφανο του πνεύματός σου;  Και πλανούνταν γύρω μας οι Άγγελοι του Έρωτα  δοξολογώντας τις πράξεις της ψυχής; Θυμάσαι τα μονοπάτια και τα δάση που περπατούσαμε  μ' ενωμένα τα χέρια, σφιχταγκαλιασμένοι  σα να κρυβόμαστε μέσα στους ίδιους μας τους εαυτούς; Θυμάσαι την ώρα που σ' αποχαιρέτησα  και το αγνό φιλί σου πάνω στα χείλη μου;  Εκείνο το φιλί που με δίδαξε ότι η ένωση  χειλιών ερωτευμένων  φανερώνει ουράνια μυστικά ανέκφραστα απ' τη  γλώσσα.  Χαλίλ Γκιμπράν

Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών είμαστε μες στο δικό μας κόσμο  Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα Κι αυτό που θέλω να σου πω το πιο όμορφο απ' όλα, δε στο 'χω πει ακόμα. Ναζίμ Χικμέτ

"Ω και να γινόταν ό Πόθος μου όλος ένα φιλί νάλθει μια νύχτα να Σε φιλήσει όλη!" Όφις και κρίνο Καζαντζάκης

"...Έλα.Είνε τα Μεγάλα Παναθήναια της αγάπης μου απόψε. Έλα να γεμίσομε τις καρδιές μας, σαν τα ποτήρια τα Παναθηναϊκά από το άδολο κρασί του ιδανικου και θα λάμψουνε τα μάτια μας από το μεθύσι της ζωής και τα χείλη μας θα γεμίσουνε φιλιά.Κι έλα να ψάλομε μαζί από τον Βράχο τούτον την ωμορφιά του Απόλλωνα και τον κισσό του Διονύσου και το μέτωπο το ευρύ της Αθηνάς και την αιώνια νηότη της ήβης και τα κόκκινα χείλη της Αφροδίτης τα αιωνίως φιλούμενα και αιωνίως διψασμένα..." Όφις και κρίνο Καζαντζάκης

"...Εμάδησα τα κρίνα και ζήτησα τα χείλη της. Θέλω την κοινωνία του κορμιού σου απόψε. Το άδυτο και άγιο βήμα της σάρκας σου ποθώ. Λειτουργός του αληθινού Θεού θα προσφέρω θυσία απόψε και θα 'ναι ναός το σώμα σου και ύμνοι τα παραληρήματα μας κι έκσταση θρησκευτική και υπερκόσμια η κομάρα μετά την ηδονή μας. Θα μεταλάβω όλων σου των κινημάτων και όλων των μυστηρίων του κορμιού σου. Και όταν εξαντλημένη γύρεις μές στα λευκά σεντόνια και αποκάμουνε τα μπράτσα σου να σφίγγουν θαλθώ να γονατίσω μπροστά σου, ώ αγία τράπεζα της ηδονής - και θα σμίξω τα χέρια μου και θα προσευχηθώ. Και θ' ανοίξω έπειτα τα μάτια σου και θα διαβάσω μέσα εκει στα γαλανά των βάθη το μυστήριο που μου κρύβεις..." Όφις και κρίνο Καζαντζάκης

"Είσαι η μόνη γυναίκα που εγέμισε την ψυχή μου. Όταν περνάς σιγά, σιγά, το χέρι Σου απάνω στα μαλλιά μου κόσμοι απόκρυφοι ανοίγονται μέσα μου και μια άνθιση μυστική κρίνων και ρόδων και κισσών ανθεί και πλέκεται γύρω στους στοχασμούς μου. Μου έρχεται να σκύβω και να σκορπώ στο διάβα Σου στέφανα και ρόδα και πολύξερους πόθους κι αγάπης μυστικά. Όταν η ανάμνησή Σου ανατέλλει και ροδίζει την ψυχή μου, Σε βλέπω μέσα από τα δάση των επιθυμιών μου κι από τις οροσειρές των παθών μου, μέσα από τα φυλλώματα τα πυκνά των πόθων μου να προβαίνεις λιγερή κι αμίλητη και με περίσσια χάρη και τα όνειρά μου στρώνονται και γονατίζουν χάμαι και Σε κυττάζουν. Διάβαίνεις σαν φως απάνω από την ψυχή μου. Και όλες μου οι αισθήσεις σμίγουν τα χέρια των σιγά, σιγά, στο διάβα Σου για να προσευχηθούν." Όφις και κρίνο Καζαντζάκης

Σε έκανα βασιλικό και σ'έβαλα στο αυτί μου...

Μη μ' αφήσεις να χάσω αυτό το θαύμα των αγαλμάτινων ματιών σου, ούτε τον τόνο που τη νύχτα ακουμπάει στο μάγουλο μου το μοναχικό ρόδο της αναπνοής σου. Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα