Στον Δάσκαλο από την ξενιτιά

Θέλω να ξέρετε ότι δεν περνάει μέρα χωρίς να σας σκέφτομαι. Εσάς, το μάθημα, τα παιδιά, την πατρίδα. Πάνω από όλα την Πατρίδα. Εδώ ανακάλυψα την αγάπη της ζωής μου. Την Ελλάδα. Γιατί όταν σου λείπει κάτι καταλαβαίνεις την αξία του. Όχι ότι δεν είχα καταλάβει πόσο αγαπάω την Ελλάδα, άλλα άλλο πράγμα να το βιώνεις. Όλοι οι Έλληνες εδώ την αγαπάνε την Πατρίδα. Πάντα όταν λένε το όνομα της σταματάνε και συνεχίζουν μετά από λίγο. Αυτό το κλάσμα του δευτερολέπτου στο σταμάτημα του λόγου τους για να επιτρέψουν να αντηχήσει το όνομα μέχρι το βαθύτερο είναι τους, χωρίς να μπερδευτεί με άλλες λέξεις, δεν σημαίνει μόνο νοσταλγία για την Ελλάδα. Αυτό το κλάσμα δευτερολέπτου περικλείει όλη την Ελληνική Ιστορία, όλες τις μνήμες του λαού μας, όλα τα επιτεύγματα και όλη την παράδοση μας. Περικλείει χώμα, νερό, φωτιά και αέρα. Με μία λέξη Ελλάδα.

O μαθητής σας