Ο Άρης ήταν ένας σκύλος
Έχω έναν φίλο. Έχει μια ιστορία. Την ιστορία του Άρη του σκύλου.
Ο Άρης μαζί με την Ήρα ήταν τα σκυλιά του γείτονα στο εξοχικό του στην Εύβοια. Ο γείτονας ήταν μπάτσος. Είχε ένα μεγάλο κτήμα και εκεί ζούσαν τα δύο εκπαιδευμένα του σκυλιά. Η Ήρα και ο Άρης. Η Ήρα ήθελε την παρέα του Άρη και ζούσε ωραία στο κτήμα. Ο Άρης όμως ήταν ανήσυχος. Όλο έψαχνε τρόπους να φύγει από το κτήμα.
Ήθελε να φύγει από το κτήμα.
Είχε εκπαιδευτεί για φύλακας. Είχε εκπαιδευτεί να επιτίθεται σε όποιον έμπαινε στο κτήμα.
Ο γείτονας τους είχε ταίστρες και ερχόταν κάθε Σαββατοκύριακο σχεδόν στο κτήμα. Μια μέρα μπήκε στο κτήμα η μητέρα του φίλου μου και ο Άρης δεν της επιτέθηκε. Ο γείτονας ανησύχησε και το πήγε στον εκπαιδευτή του. Του είπε τι έγινε και ο εκπαιδευτής του είπε ότι το σκυλί κατάλαβε ότι δεν υπήρχε κίνδυνος. Για τον γείτονα όμως υπήρχε και του ζήτησε να το εκπαιδεύσει και άλλο.
Του ζήτησε να το εκπαιδεύσει και άλλο.
Η ζωή στο κτήμα συνεχίστηκε χωρίς κινδύνους. Ο Άρης και η Ήρα ήταν εκεί.
Ο Άρης όμως ήθελε να φύγει από το κτήμα.
Και όλο έψαχνε τρόπους. Έσκαβε λαγούμια. Τρύπες ολόκληρες για να μπορεί να φεύγει. Είχε μασήσει σίδερα. Κυριολεκτικά. Είχε ανοίξει μια τρύπα στο συρματόπλεγμα και είχε μπει στην αυλή του φίλου μου. Εκεί έκανε παρέα με την μητέρα του.
Μια φορά ο Άρης είχε κάνει ένα ρεσάλτο και είχε πηδήξει το ίδιο το σύρμα. Και βρέθηκε πάλι στην αυλή του φίλου μου. Να κάνει παρέα στην μητέρα του.
Ο γείτονας βλέποντας ότι ο Άρης δεν έβαζε μυαλό του έβαλε αλυσίδα. Από αυτές τις μακριές.
Του έβαλε αλυσίδα.
Ο Άρης όμως ήθελε να φύγει από το κτήμα.
Και ξαναέκανε το ρεσάλτο.
Αυτή την φορά με την αλυσίδα. Η αλυσίδα όμως δεν ήταν τόσο μακριά.
Η μητέρα του φίλου μου τον βρήκε στο σύρμα μερικές μέρες αργότερα.
Νεκρό, ελεύθερο και έξω από το κτήμα.
Για τον Άρη. Για τον κάθε Άρη.
Για την Ήρα, την κάθε Ήρα, που έχασε την συντροφιά της.
Σχόλια