Ο πόνος

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν άνθρωποι που ακούν ακριβώς την αντίθετη διαταγή όταν πλησιάζει ένας μεγάλος πόνος: ποτέ άλλοτε δε δείχνουν πιο περήφανοι, πιο φιλοπόλεμοι και πιο ευτυχισμένοι, ναι, ο ίδιος ο πόνος τούς χαρίζει τις μεγαλύτερες στιγμές τους! Αυτοί είναι οι ηρωικοί άνθρωποι, οι μεγάλοι προμηθευτές πόνου της ανθρωπότητας: αυτοί οι λίγοι ή σπάνιοι άνθρωποι που χρειάζονται την ίδια απολογία που χρειάζεται γενικά και ο ίδιος ο πόνος – και πράγματι! δεν πρέπει να τους την αρνηθούμε! Είναι οι πρωταρχικές δυνάμεις διατήρησης και ανάπτυξης του είδους, έστω και μόνον επειδή αντιστέκονται στο βόλεμα και δεν κρύβουν ότι αποστρέφονται αυτό το είδος ευτυχίας. (Τέταρτο βιβλίο, 318)

Friedrich Wilhelm Nietzsche


Ο πόνος.

Αυτό το συναίσθημα της αυτοκαταστροφής, της δυστυχίας, της αυτομαστίγωσης, της παραίτησης αλλά και της δημιουργίας, της έμπνευσης, της ανέλιξης. Εξαρτάται το τι θα επιλέξουμε. Όπως όλα στην ζωή. Όλα είναι επιλογές. Η όχι; Ακόμα ένα δίλημμα που προκύπτει. Όλο διλήμματα προκύπτουν. Ποια είναι η σωστή απάντηση; Τι είναι σωστό; Τι είναι λάθος; Υπάρχει σωστό και λάθος;

Απαντώ απλά και αληθινά. Δεν υπάρχει τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα μέχρι να το δούμε. Όταν το βλέπουμε γεννιέται όταν το αφήνουμε χάνεται. Επομένως όλα εξαρτώνται από μας. Όλα όμως και τίποτα ταυτόχρονα.

Μα τι γίνεται εδώ;

Αν όλα εξαρτώνται από μας εμείς από τι εξαρτώμαστε; Απαντώ και πάλι: Από όλα. Είμαστε άλλωστε μια σύνθεση. Μια απίστευτη και μοναδική σύνθεση χημικών στοιχείων, νουκλεικών οξέων, πολυκυτταρικών ενώσεων, αστρικής σκόνης και σκοτεινής ύλης και ενέργειας. Όλα είναι μια σύνθεση. Τα πάντα παντού. Το σύμπαν όλο μοιάζει να βρωντοφωνάζει ποιο και τι είναι. Μας λέει: Είμαι όλα μαζί και κάθε τι ξεχωριστά. Είμαι. Ει-μαι, Ει-σαι, Ει-ναι, Ει-μαστε… Ει

Αυτό το Ει οι αρχαίοι το σκάλισαν στο μάρμαρο στο αέτωμα του ναού του θεού του φωτός. Το σκάλισαν ψηλά για να το βλέπουν όλοι. Όλοι όμως.

Δεν το βλέπουν όμως όλοι. Πολλοί βλέπουν, λίγοι κοιτάνε, ακόμα λιγότεροι παρατηρούν, ελάχιστοι κατανοούν. Τι να κατανοήσεις όμως; Να κατανοήσεις αυτό: Ποιος είσαι. Από πού έρχεσαι και που πηγαίνεις. Μόλις το κατανοήσεις, τότε εκείνη την μαγική στιγμή γίνεσαι ήρωας. Βιώνεις στην ολότητα του τον πόνο αλλά και τον έρωτα. Τα δυο αυτά αδέλφια που χώρια δεν μπορούνε. Βιώνεις τον πόνο για τα εφήμερα και καθημερινά και τον έρωτα για τα αιώνια και τα αληθινά.

Η διαφορά που ξεχωρίζει έναν ήρωα από έναν αυτόκλητα ηττημένο άνθρωπο είναι αυτή η συνειδητοποίηση. Ότι ο πόνος είναι η απαραίτητη κατάσταση του βιώματος της πραγματικότητας που ζούμε με μοναδικό στόχο να στερεοποιηθεί το σκαλοπάτι της ανέλιξης μας στον ανώτερο κόσμο. Έναν κόσμο γεμάτο ροή, ενέργεια, φως. Τόση ροή, τόση ενέργεια και τόσο φως που παύεις να κινείσαι, να αισθάνεσαι, να νιώθεις. Έναν κόσμο που απλά είσαι. Έναν κόσμο αγαθότητας και αμεταβλησίας. Αγαθότητα και αμεταβλησία είναι άλλωστε τα χαρακτηριστικά του θεού. Θεός όμως είναι αυτό που κινείται με μεγάλη ταχύτητα. Εμείς δηλαδή. Εμείς οι ίδιοι. Που σαν συνειδητοποιημένα μέρη του όλον βιώνουμε το όλον. Γινόμαστε όλον.

Αυτή είναι η λύση. Αυτή είναι η απάντηση. Αυτή είναι η λύση σε ένα πρόβλημα που δεν υπάρχει και η απάντηση σε μια ερώτηση που δεν τέθηκε ποτέ.

Τίποτα δεν έχει νόημα και αξία σε τούτο τον κόσμο αν δεν είναι ικανό να μας πονέσει και να το ερωτευτούμε. Ο πόνος για να μας θυμίζει πως ζούμε και ο έρωτας για να μας υπενθυμίζει ότι θα πεθάνουμε. Θα πεθάνουμε σε αυτόν τον κόσμο και θα πάμε στον κόσμο όπου ο πόνος δεν θα υπάρχει και ο έρωτας δεν θα γίνεται αντιληπτός. Γιατί; Γιατί απλά τότε όλα απλά θα εί-ναι. Αμετάβλητα και αγαθά.

Πονέστε αδέλφια μου. Ερωτευτείτε. Ζείστε. Γίνετε άνθρωποι. Πως αλλιώς θα γίνεται θεοί;